خبر:مخاطرات سفر با اتوبوس
ايمني سفر با وسيله نقليه در يك سيستم حمل ونقل جاده اي از يك سو مرتبط با عوامل بيروني (جريان كلي ترافيك، اثر محيط اطراف و...) بوده و از سويي ديگر مرتبط با اجزاي مختص به خود است.
با توجه به آمار بالاي تصادفات جاده اي در كشور، تعيين ميزان مخاطرات سفر جاده اي كه 95 درصد جابه جايي مسافر توسط اين سيستم انجام مي پذيرد، اهميت شايان دارد. وسايل نقليه عمومي سهم بسزايي در جابه جايي مسافر دارند. 60 درصد جابه جايي مسافر در راه هاي كشور توسط وسايل نقليه عمومي به تناسب (اتوبوس 53 درصد، ميني بوس41 درصد و سواري شش درصد) صورت مي گيرد.
در اروپا، 88 درصد سفرها با استفاده از سيستم حمل ونقل جاده اي انجام مي شود و از طرفي تصادفات جاده اي 97 درصد مرگ ومير ناشي از تلفات حمل ونقل را در بر مي گيرد و 93 درصد كل هزينه هاي تصادفات را به خود اختصاص داده است.
به منظور دستيابي به هدف (كاهش 50 درصد كشته شدگان ناشي از تصادفات جاده اي.) به طور متوسط بايد سالانه 3/5 درصد مرگ ومير كاهش يابد، اين در حالي است كه رشد ترافيك جاده اي بالغ بر 3/5 درصد است. بررسي ها نشان داده كه وسايل نقليه دوچرخ، بيشترين ريسك مرگ ومير را دارند. اين وسايل حدود 20 برابر وسايل نقليه سواري مخاطره آميزترند. همچنين به ازاي شاخص نفر- كيلومتر، ترافيك جاده اي بيشترين ريسك مرگ ومير را نسبت به ساير مدل هاي حمل ونقل دارا است. به طور متوسط ريسك سفر با اتوبوس در اروپا 10برابر، كمتر از سفر با سواري است.
نوع حمل ونقل موتوسيكلت / عابر پياده / دوچرخه / سواري / اتوبوسريسك مرگ ومير 8/13، 4/6 ،4/5 ،7/0، 07/0، تصادفات با اتوبوس به رغم وجود قانون جديد رسيدگي به تخلفات رانندگي از ارديبهشت 90 و ثبت نمره منفي براي برخي از تخلفات و همچنين افزايش مبلغ جريمه ها، آمار تصادفات اتوبوس ها نه تنها روند كاهشي نداشته بلكه نسبت به سال پيش روندي افزايشي نشان مي دهد. شايد بتوان يكي از دلايل افزايش تصادفات اتوبوس ها را افزايش ضريب استفاده از حمل ونقل عمومي دانست كه به دنبال افزايش قيمت سوخت و در نتيجه كاهش سفرها با وسيله نقليه شخصي صورت مي گيرد. كارشناسان ضمن تاييد افزايش آمار تصادفات اتوبوس ها؛ «بي توجهي در هنگام رانندگي و احساس مسووليت نداشتن راننده اتوبوس، را دلايل اصلي تصادفات اتوبوس ها اعلام داشته اند.» براساس تست هاي انجام شده براي ۱۶۸هزار راننده مرد در بخش حمل ونقل عمومي، ۱۳ هزار و ۷۰۰ نفر آنان از لحاظ سلامتي ردصلاحيت شدند. با وجود آمار افزايش تلفات تصادف اتوبوس ها و همچنين قانون جديد رسيدگي به تخلفات راهنمايي و رانندگي به نظر مي رسد اين قانون به تنهايي نمي تواند عامل بازدارندگي در كاهش تلفات رانندگي باشد و بايد سياست گذاري ها و زيرساخت ها براي به كارگيري رانندگان حرفه اي و داراي سلامت كامل در ناوگان حمل ونقل عمومي با دقت بيشتري انجام شود. آموزش هايي همچون آموزش «بهداشت خواب» به رانندگان حرفه اي از ديگر روش هايي است كه مي تواند در كاهش تلفات رانندگي بسيار موثر باشد.
نهايتا عوامل دخيل در تصادفات اتوبوس هاي بين شهري عبارتند از:
1-گرايش تعدادي از رانندگان حمل ونقل عمومي (اتوبوس) به موادمخدر
2-عدم استراحت كافي رانندگان (به علت خواب داخل خودرو)
3-جوان بودن رانندگان اتوبوس و ريسك بالاي آنها در رانندگي
4-عدم امكانات استراحتي بين راهي
5-عدم كسب مهارت هاي لازم رانندگي قبل از فعاليت هاي حرفه اي
6-عدم نظارت غيرمحسوس رانندگان (اعم از الكترونيكي و نظارت انساني)
6-استفاده از رانندگان كمكي كم تجربه
* استاديار دانشگاه علوم انتظامي و عضو مركز تحقيقات و ارتقاي ايمني دانشگاه شهيد بهشتي
روزنامه شرق ، شماره 1585 به تاريخ 3/5/91، صفحه 13 (شهر)
با توجه به آمار بالاي تصادفات جاده اي در كشور، تعيين ميزان مخاطرات سفر جاده اي كه 95 درصد جابه جايي مسافر توسط اين سيستم انجام مي پذيرد، اهميت شايان دارد. وسايل نقليه عمومي سهم بسزايي در جابه جايي مسافر دارند. 60 درصد جابه جايي مسافر در راه هاي كشور توسط وسايل نقليه عمومي به تناسب (اتوبوس 53 درصد، ميني بوس41 درصد و سواري شش درصد) صورت مي گيرد.
در اروپا، 88 درصد سفرها با استفاده از سيستم حمل ونقل جاده اي انجام مي شود و از طرفي تصادفات جاده اي 97 درصد مرگ ومير ناشي از تلفات حمل ونقل را در بر مي گيرد و 93 درصد كل هزينه هاي تصادفات را به خود اختصاص داده است.
به منظور دستيابي به هدف (كاهش 50 درصد كشته شدگان ناشي از تصادفات جاده اي.) به طور متوسط بايد سالانه 3/5 درصد مرگ ومير كاهش يابد، اين در حالي است كه رشد ترافيك جاده اي بالغ بر 3/5 درصد است. بررسي ها نشان داده كه وسايل نقليه دوچرخ، بيشترين ريسك مرگ ومير را دارند. اين وسايل حدود 20 برابر وسايل نقليه سواري مخاطره آميزترند. همچنين به ازاي شاخص نفر- كيلومتر، ترافيك جاده اي بيشترين ريسك مرگ ومير را نسبت به ساير مدل هاي حمل ونقل دارا است. به طور متوسط ريسك سفر با اتوبوس در اروپا 10برابر، كمتر از سفر با سواري است.
نوع حمل ونقل موتوسيكلت / عابر پياده / دوچرخه / سواري / اتوبوسريسك مرگ ومير 8/13، 4/6 ،4/5 ،7/0، 07/0، تصادفات با اتوبوس به رغم وجود قانون جديد رسيدگي به تخلفات رانندگي از ارديبهشت 90 و ثبت نمره منفي براي برخي از تخلفات و همچنين افزايش مبلغ جريمه ها، آمار تصادفات اتوبوس ها نه تنها روند كاهشي نداشته بلكه نسبت به سال پيش روندي افزايشي نشان مي دهد. شايد بتوان يكي از دلايل افزايش تصادفات اتوبوس ها را افزايش ضريب استفاده از حمل ونقل عمومي دانست كه به دنبال افزايش قيمت سوخت و در نتيجه كاهش سفرها با وسيله نقليه شخصي صورت مي گيرد. كارشناسان ضمن تاييد افزايش آمار تصادفات اتوبوس ها؛ «بي توجهي در هنگام رانندگي و احساس مسووليت نداشتن راننده اتوبوس، را دلايل اصلي تصادفات اتوبوس ها اعلام داشته اند.» براساس تست هاي انجام شده براي ۱۶۸هزار راننده مرد در بخش حمل ونقل عمومي، ۱۳ هزار و ۷۰۰ نفر آنان از لحاظ سلامتي ردصلاحيت شدند. با وجود آمار افزايش تلفات تصادف اتوبوس ها و همچنين قانون جديد رسيدگي به تخلفات راهنمايي و رانندگي به نظر مي رسد اين قانون به تنهايي نمي تواند عامل بازدارندگي در كاهش تلفات رانندگي باشد و بايد سياست گذاري ها و زيرساخت ها براي به كارگيري رانندگان حرفه اي و داراي سلامت كامل در ناوگان حمل ونقل عمومي با دقت بيشتري انجام شود. آموزش هايي همچون آموزش «بهداشت خواب» به رانندگان حرفه اي از ديگر روش هايي است كه مي تواند در كاهش تلفات رانندگي بسيار موثر باشد.
نهايتا عوامل دخيل در تصادفات اتوبوس هاي بين شهري عبارتند از:
1-گرايش تعدادي از رانندگان حمل ونقل عمومي (اتوبوس) به موادمخدر
2-عدم استراحت كافي رانندگان (به علت خواب داخل خودرو)
3-جوان بودن رانندگان اتوبوس و ريسك بالاي آنها در رانندگي
4-عدم امكانات استراحتي بين راهي
5-عدم كسب مهارت هاي لازم رانندگي قبل از فعاليت هاي حرفه اي
6-عدم نظارت غيرمحسوس رانندگان (اعم از الكترونيكي و نظارت انساني)
6-استفاده از رانندگان كمكي كم تجربه
* استاديار دانشگاه علوم انتظامي و عضو مركز تحقيقات و ارتقاي ايمني دانشگاه شهيد بهشتي
روزنامه شرق ، شماره 1585 به تاريخ 3/5/91، صفحه 13 (شهر)
+ نوشته شده در شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۱ ساعت 9:44 توسط علی مدقالچی
|